สีคือการตัดสินใจแรกที่ร้านขายความงามที่หรูหราทํา และเป็นสิ่งที่ปกครองการตัดสินใจทุกครั้งหลังจากนั้นพาเลทได้กําหนดไว้แล้วว่าพื้นที่จะอบอุ่นแค่ไหนราคาแพงแค่ไหน และลูกค้าจะอยากพักอยู่นานแค่ไหนการทํามันถูกต้อง ไม่เกี่ยวกับการค้นหาสีที่สวยงาม แต่เกี่ยวกับการค้นหาความสัมพันธ์ที่ถูกต้องระหว่างจํานวนเล็ก ๆ ของพวกเขา.
สัญชาตญาณในการออกแบบร้านค้าปลีกมักจะเป็นการนําเสนอสีที่กล้าหาญและน่าจดจํา อะไรบางอย่างที่ถ่ายภาพได้ดีและโดดเด่นบนหน้าถนน การออกแบบที่หรูหราต่อต้านสัญชาตญาณนั้นมันเริ่มจากพื้นที่เฉลี่ย: ด้ายยาวอุ่น, สีเกรจอ่อน, สีทับทิม, หรือโทนหินอ่อนโยน, ใช้บนพื้นที่ใหญ่ที่สุดในร้าน ผนัง, พื้น, ส่วนใหญ่ของตู้
สาเหตุง่าย ๆ: รากเฉลี่ยไม่ได้แข่งขันกับผลิตภัณฑ์ ผลิตภัณฑ์ความงามมีสีสันแล้ว ริ้วรอยของลิปสติก สีสันของขวดเชื้อเยื่อ การบรรจุของน้ําหอมร้านขายของที่ทาสีเข้มข้นของตัวเอง กําลังโต้เถียงกับสินค้าทุกชิ้นบนชั้น.ร้านค้าที่สร้างขึ้นบนพื้นที่เฉียบสงบ ให้ห้องสินค้าทุกห้อง เป็นสิ่งที่มีสีสันมากที่สุดในห้อง ซึ่งเป็นจุดที่สีสันควรอยู่
เนื่องจากแผ่นสีนั้นเองยังคงคับแค่ออกไป ส่วนใหญ่ของความร่ํารวยทางการมองเห็นในร้านความงามที่หรูหรา ไม่ได้มาจากสีเพิ่มเติม แต่มาจากความแตกต่างของโทนภายในวัสดุที่ใช้แล้วพื้นผิวไม้ มีความแตกต่างทางธรรมชาติในเมล็ดและความอบอุ่นการเคลือบโลหะเปลี่ยนด้วยความละเอียดตามแสง พื้นผิวที่มีอิทธิพลจากหิน มีการเคลื่อนไหวภายในของโทนของตัวเอง ไม่มีสิ่งใดที่อ่านเป็น "สี" ในวิธีการที่ผนังสีมันให้ความลึกและความร่ํารวยของพื้นที่ที่นําโดยเฉลี่ยที่เรียบ, เพียงแค่การใช้พาเลทสีเดียว ก็ไม่สามารถทําได้
นี่คือหลักการสุดท้ายที่ผูกผูกผูกผูกผูกผูกผูกผูกผูกผูกผูกจากสิ่งที่ถูกวาดไปยังสิ่งที่ถูกสร้างในที่สุด มันคือวิธีที่ทนทานและซับซ้อนกว่า ที่จะสร้างความรวย
